Woody

(second Woody from Gliekshome)

 

Fokker   Peter & Angelique Driessen

Vader     Mabella Woody v/d Beerse Hoeve

Moeder  Daisy from Gliekshome

Geb.       10 April 1992

Naam    Second Woody from Gliekshome

 

Na de dood van onze eerste hond Scooby een kruising Golden/Cocker Spaniël, hadden wij afgesproken om minstens één half jaar af te wachten met het aankopen van een nieuwe hond, deze keer zouden we het goed aanpakken.

 

Second Woody from Gliekshome Geb. 10-04-1992 Overl. 17-10-2003.

Eerst werd er gekozen welk ras we zouden kiezen, uiteindelijk werd er gekozen voor de Flatcoat Retriever, deze was rustig binnenshuis en iets levendiger buitenshuis, vervolgens de puppytelefoon gebeld, deze gaf nummer van Peter en Angelique Driessen, dit zijn fokkers van zowel Flatcoat als ook Golden Retrievers. Peter  en Angelique nodigden ons eerst uit voor een gesprek, ze hadden op dat moment één nest met puppy’s van Goldens en één met Flatcoat puppy’s.

Bij aankomst werden we ontvangen door wel 10 Golden Retrievers en één Flatcoat en niet te vergeten Gullit een langharige teckel die de baas van het hele zooitje. Na de kennismaking gingen we naar de puppy’s kijken, er waren in totaal  ± 20 puppy’s  15 Goldens en 5 Flatcoats, ze hadden nog één golden reu die niet besproken (verkocht) was, toen we werden geconfronteerd met deze bengel was onze keuze al snel gemaakt.

Men gaat met bepaalde voorwaarde/verwachtingen naar de fokker, de eerste pup (brutaalste) moet je niet nemen maar ook niet de laatste (onderdanigste), hij moet handelbaar zijn en de juiste proporties hebben, maar ja als je bij de puppy’s komt is het volgens mij ook zo dat de puppy’s zelf zijn toekomstige baas uitzoekt.

Ik weet niet wat er gebeurt was als we uit alle pups konden kiezen want Woody had gelijk schans bij Anja en dus is het overbodig om te zeggen dat de Flatcoat geen schijn van kans meer maakte.

 

Woody zou het dus worden, er volgende enkele weken wachtijd i.v.m. het sponsen (nummeren) van de oren, dit gebeurt door de keurmeester van de Raad van Beheer, dit is een koddig gezicht, want hierdoor worden de oortjes geheel groen van kleur.

 

Thuis aangekomen meteen gaan kijken voor puppycursussen e.d., want we zouden het deze keer goed aanpakken, toch. Hierbij zijn we terecht gekomen bij de Behendige Huishond Maastricht.

Na onze Woody opgehaald te hebben en Peter en Angelique bedankt te hebben zijn we aan onze thuisreis begonnen, Woody heeft twee maal overgegeven, hij had nog gegeten van te voren en had nog nooit in een auto gezeten, voeg daarbij dat hij voor het eerst bij zijn moeder weg was en zonder zijn broertjes en zustertjes.

Onze Woody is thuis heel rustig en buiten eigenlijk ook, ik mag wel zeggen een hele gemakkelijke hond. Hij maakt niet gauw vrienden, maar maakt daarentegen ook niet gauw ruzie, hij is snel gewend en tevreden. Woody is eigenlijk een einzelganger, maar heb je zijn vertrouwen eenmaal dan is het ook voor altijd.

Bovenaon 

Woody heeft twee vriendinnen te weten Sjuul en Ayla  twee Newfoundlanders van ± 60 kilo ieder, deze beschermen Woody dan ook tegen alle andere honden die Woody onheus bejegen, best wel een geruststelling. Als een vreemde hond na Woody gromt of ruikt komen de twee kolossen in actie, men moet zich dan niet vergissen in de snelheid van deze twee dames want ondanks hen gewicht zijn ze zeer snel. Helaas heeft een van hen in haar enthousiasme Woody een verstuikte poot bezorgt.

  

Woody heeft helaas in zijn puppy tijd nogal last van zijn maag en van zijn oren gehad.

Dit in combinatie met een niet goed optredende dierenarts, Woody was rustiger dan anders en zijn eetlust liet ook te wensen over, dus op een avond de dierenarts gebeld, deze gaf via de telefoon door dat wij maar een sinasprilletje moesten geven of anders een halve paracetamol.

Dit was voor ons de rede om naar een ander dierenarts over te stappen, want het vermoeden bestond dat deze arts ons te lang aan het lijntje hield. Het was namelijk zo dat hij bij klachten van diaree bij Woody de schuld gaf aan het voer en dus nieuw voer voorschreef, dit is enkele maanden het geval geweest.

Op het laatst dus naar een andere dierenarts gegaan, via mensen op de B.H.M. aan het adres gekomen van dierenarts Bert Smeets uit Amby deze jolige dokter was meteen bereid om bloed, en de ontlasting te onderzoeken. De uitkomst was niet goed, Woody had een virus die zich door de geringe behandeling zeer versterkt had, Woody reageerde dus ook niet op de antibioticum die Bert meteen had ingespoten.

Bert heeft een kweekje moeten maken en moeten zoeken naar een middel die de bacterie aankon, hierdoor heeft Woody groeiremmende middel gekregen waardoor hij iets achter is gebleven in de groei, dit zal ik deze 'dokter' dan ook altijd kwalijk nemen. Verder had Woody ook een lelijke oorontsteking, hiervoor heeft hij Woody  onder narcose moeten behandelen, zelfs onder narcose deed het bij Woody pijn, hij heeft wat afgepiept. Wat wel goed is dat Woody hierdoor een hoge pijngrens heeft.

 

Verder had Woody prostaat problemen, zoals elk mannetje ruikt hij graag waar de dames hebben gezeten, alleen hierdoor zwelde bij Woody  alles in zijn maag op, waardoor deze weer op zijn darmen drukte waardoor hij dus niet gemakkelijk kon poepen, hierdoor at hij dus niet of weinig, Anja heeft van alles geprobeerd om hem aan het eten te krijgen zelfs ketchup over het eten en het voeren van schoonpa met de hand duurde maar een week of korter. De dierenarts merkte dan ook eens op om hem te castreren, maar kon ook d.m.v. spuiten alles weer in zijn normale proporties krijgen, dit was wel een tijdelijke oplossing maar hij bleef wel “man”.

Dus ging dit weer enkele maanden goed, totdat we weer voor het zelfde euvel bij de assistente  van de dierenarts waren en dat deze opmerkte dat Woody veel pijn had, dit was voor ons de aanleiding om meteen een afspraak te maken om Woody te castreren.

Wat een verandering, Woody was veel blijer en levendiger, Bert had dat reeds eerder genoemd, maar wij hadden Scooby onze eerste hond ook katten castreren, en bij hem hielp het helemaal niet, maar Woody was nu pas echt hond, hij speelde en ravotte ging voor de tweede maal terug naar zijn etensbak om deze helemaal leeg te likken.

Het is nu zelfs zo dat Woody het eten eerder op heeft dan Magic en dat wilt toch wel wat zeggen.

Nu is het zelfs zover dat Woody op dieet moet, wie had dat enkele jaren terug gedacht.

Bovenaon 

 

Woody is een vervent sporter, hij kan zich helemaal uitleven bij de behendigheid, zowel bij demonstraties als bij wedstrijden en bij Flyball staat hij zijn mannetje, hij heeft ook prijzen waaronder een beker gewonnen.

Maar helemaal verzot is hij op een tennisbal, dat dit niet ongevaarlijk is bleek wel laatst bij het gooien van het balletje, ik had nog speciaal gewacht tot er genoeg plaats was om te gooien.

Door het gras stuiterde de bal richting  boom, Woody in volle vaart erachteraan en uiteraard tegen de boom, normaal en achteraf kun je hierover lachen maar op dat moment zat mijn hart in mijn keel, in de afgelopen jaren heb ik Woody niet meer horen janken van de pijn of anders dan toen bij zijn oorbehandeling, maar bij die botsing jankte hij, tevens kon hij niet meer goed lopen en hinkte hij.

Hij heeft nog geprobeerd te lopen, maar op een gegeven ogenblik kon hij zelfs dat niet meer, ik heb hem toen geprobeerd te dragen, maar dat hield ik zo’n driehonderd meter vol hierna heb ik hem moeten neerzetten, toen stopte iemand van Libertel, en deze man heeft Woody en mij thuis afgezet.

Woody meteen een kompres aan zijn poot gelegd, maar de pijn werd alleen erger, toen samen met Jan naar de dokter, eindresultaat was dat Woody hersenschudding had opgelopen en een verstuikte poot, wel had hij veel geluk gehad dat het hier een relatieve kleine dunne boom betrof, bij een beetje dikkere boom was Woody aldus Bert er niet zo goed van afgekomen.

 

Woody komt graag onder de mensen en de mensen zien Woody dan ook graag komen, hij doet dan ook Flyball -Behendigheid en Gehoorzaamwedstrijden alles behalve shows, hier vindt Woody werkelijk niets aan, hij heeft dan ook maar enkele shows gelopen.

Terwijl zijn eerste show zo veel belovende rapport had, er werd zelfs  gezegd dat hij een kampioen in dop was.. 

 Bovenaon 

We hadden stilletjes gehoopt dat hij 12 1/2 jaar zou halen want dan kon hij als 'veteraan' door het leven gaan, misschien een beetje egoïstisch maar toch. De laatste dagen waren voor hem en voor ons slopend, hij wilde/kon niet eten, niet liggen of slapen. De dierenarts bood nog even uitkomst met zoals hij het noemde een 'paardenmiddel', hij kreeg nog één opleving en hier hebben we dankbaar gebruik van gemaakt, nog één keer wandelen op de St.Pietersberg, nog één keer zwemmen in de Geul, Woody genoot al was het moeizaam , Woody laten lijden was geen optie je wilt het laatste moment steeds uitstellen maar dat was niet eerlijk ten opzichte van hem. De blik op zijn snuit sprak boekdelen, het was genoeg geweest. Normaal niet graag naar de dierenarts behalve die laatste keer, hij ging kwispelend naar binnen. Je weet eens komt de tijd dat je afscheid moet nemen van iemand die je dierbaar is, van iemand die je in je hart  hebt gesloten, mens of dier, dit doet er niet toe, het doet gewoon  pijn, pijn in je binnenste, pijn die je niet kunt plaatsen, pijn die je wilt verdringen maar pijn die zich niet laat verdingen.  Woody was een 'echte' Golden een Golden zoals een Golden moet zijn, een vriend voor iedereen, een grote knuffelbeer, maar vooral een vriend en kameraad voor ons.

eine terök